Studenckie Rewolucje :)

Wszyscy doskonale znamy stereotypowy profil studenta - imprezowicza, który niemalże nigdy nie ma pieniędzy i prawie zawsze jest głodny. Nic dziwnego, rozpoczynając swoją studencką przygodę, nie zdawałam sobie do końca sprawy, jakim wyzwaniem jest opuszczenie domu rodzinnego, a co gorsza rodzinnej kuchni. Tak właśnie, kuchni.

Wraz z podbojem wielkiego, zielonogórskiego świata, zakończył się podbój mojego podniebienia czyniony przez mamusine, tudzież tatusine obiadki.

O losie! Nie jestem typem człowieka - studenta latającego codziennie do fast food'a, zapychając hamburgerami tęsknotę za domowym kotletem z ziemniakami. Okej. W takim razie zupki chińskie, kanapki czy głodówka? Wybierajcie, przebierajcie.

Ale zaraz, zaraz. Studenci zawsze są obdarowywani pyszną strawą, szczelnie zamkniętą w słoiku, przywiezioną z domu rodzinnego. Bigosik, gołąbeczki, pierożki. Mniam. Ale ileż można jeść ciągle odgrzewane jadło i rozgotowane pierogi?

Koniec, basta.

W dniu, w którym postawiłam kres śmieciowym zupkom chińskim, kanapkom na obiad (mamusinej wałówki nie zdołałam odrzucić;p ), nastąpiła istna kuchenno - studencka rewolucja.

Nagle zdałam sobie sprawę, że gotowanie wcale nie jest takie trudne, dodatkowo wychodzi mi to całkiem nieźle, a ponadto często gęsto udaje mi się upichcić coś z niczego. Tym samym jestem żywym, namacalnym dowodem na to, że obiad nie musi zawsze składać się z ziemniaków i mięsa.

A więc szable, w tym wypadku łyżki w dłoń, bo jestem tu, aby tchnąć nowe życie w studenckie kuchnie, aby postawić kres śmieciowemu jedzeniu i aby udowodnić studentom, że gotowanie może być niezmiernie przyjemne, a dodatkowo jest dobrym pretekstem do nieuczenia się :D a sesja już blisko;p